چه کسی تورنمنت را برگزار کرد و چه کسی نامه را زد؟/ بدترین فاجعه لیگ برتر در همه این سال ها!

به گزارش ورزش سه، این سؤال، تمام ماجرای سهمیه لیگ قهرمانان آسیا ۲ را خلاصه می‌کند؛ موردی که بیش از هر چیز، آشفتگی در تصمیم‌گیری مدیران فدراسیون فوتبال را به نمایش گذاشت. فدراسیون فوتبال برای تعیین آخرین سهمیه ایران در لیگ قهرمانان آسیا ۲، در تصمیمی عجیب به برگزاری پلی آف گرفت که از همان ابتدا با انتقادات فراوانی روبه‌رو بود؛ هم به خاطر اینکه چنین راهکاری در آیین‌نامه مسابقات پیش‌بینی نشده بود و هم به دلیل زمان اندک برای آماده‌سازی تیم‌ها آن هم بعد از لغو برگزاری لیگ برتر و بحبوحه‌ی فضا جنگی کشور. با این حال، سه باشگاه را به میدان فرستاد، مسابقات برگزار شد، چادرملو با شایستگی دو تیم دیگر را شکست داد و همه تصور کردند پرونده جنجالی انتخاب نماینده سوم آسیایی بسته شده است. اما فدراسیون نشان داد قابلیت های شگفت انگیزی در شوکه کردن اهالی فوتبال ایران دارد. چند روز بعد با ارسال نامه AFC به فدراسیون مشخص شد چادرملو، اصلاً نماینده ایران نیست و AFC از قبل با توجه به نامه قبلی فدراسیون، گل گهر را به عنوان نماینده ایران در لیگ قهرمانان آسیا 2 پذیرفته است. فدراسیون از ابتدا می‌دانست AFC برای معرفی نمایندگان ایران مهلت مشخصی تعیین کرده و اسامی باید حداکثر تا ۱۰ خرداد اعلام می‌شد. حتی درخواست فدراسیون برای تمدید این مهلت نیز از سوی AFC پذیرفته نشد. ممبینی یکبار به صراحت اعلام کرد که گل گهر نماینده ایران در آسیا است؛ با این وجود، بعد از پایان همان مهلت، کمیته‌ای موقت تشکیل شد تا درباره تعیین نماینده تصمیم بگیرد و در نهایت نیز مقرر شد اگر تا ۳۱ خرداد رأی کمیته استیناف صادر نشود، تورنمنت سه‌جانبه برگزار شود؛ تصمیمی که در نهایت هم اجرا شد. اما سؤال اینجاست؛ اگر همه از ددلاین‌های AFC اطلاع داشتند، چرا اساساً چنین فرآیندی طراحی شد؟ اگر می‌دانستند AFC مهلت را تمدید نمی‌کند، این تورنمنت قرار بود چه مشکلی را حل کند؟ و اگر از این مقررات اطلاع نداشتند، چگونه مهم‌ترین تصمیم مربوط به سهمیه آسیایی فوتبال ایران بدون اطلاع دقیق از ضوابط AFC اتخاذ شد؟ آیا فدراسیون فوتبال از سازوکار معرفی نمایندگان به مسابقات آسیایی بی‌اطلاع بود؟ یا تصور می‌کرد AFC هم مانند فوتبال ایران، با تصمیمات خلق‌الساعه و مصلحت‌اندیشی‌های لحظه‌ای کنار می‌آید و تغییر نماینده ایران را می‌پذیرد؟ مشکل فقط یک تصمیم اشتباه نیست؛ مشکل، آشفتگی در فرآیند تصمیم‌گیری است. در این روند، هر بخش فدراسیون انگار مسیر خودش را می‌رفت؛ دبیرکل یک اقدام انجام داد، کمیته‌ای موقت تصمیم دیگری گرفت، سازمان لیگ مسابقات را برگزار کرد و در نهایت AFC مسیر که از اول تعیین کرده بود را رفت. مگر فدراسیون به شکل جزیره‌ای اداره می‌شود؟ مگر رئیس فدراسیون، دبیرکل، سازمان لیگ و اعضای کمیته تصمیم‌گیر از یک مقررات واحد تبعیت نمی‌کنند؟ اگر همه از محدودیت‌های زمانی و مقررات AFC خبر داشتند، چرا تصمیمی گرفته شد که از ابتدا احتمال بی‌اثر شدنش وجود داشت؟ فاجعه اما فقط این نیست. فاجعه آنجاست که بعد از این اتفاق، هیچ‌کس احساس نکرد باید پاسخگو باشد. نه رئیس فدراسیون، نه دبیرکل، نه سازمان لیگ، نه اعضای کمیته‌ای که این تصمیم را گرفتند. نه توضیح شفافی ارائه شد، نه مسئولیتی پذیرفته شد و نه حتی مشخص شد چه کسی باید پاسخگوی باشگاه چادرملو باشد. باشگاهی که علی رغم اعلام مخالفت خود با برگزاری چنین تورنمنتی، در جهت احترام به روح جوانمردانه فوتبال حاضر به حضور شد، آن‌هم بدون حضور بازیکنان خارجی خود و تنها با دو جلسه تمرین! حالا چطور اخباری سرمربی چادرملو می‌تواند جواب بازیکنان جوان خود را بدهد که سودای حضور در آسیا را در سر داشتند. حال یک سؤال فرضی و در عین حال مهم باقی می‌ماند. اگر به جای چادرملو، پرسپولیس برنده این تورنمنت شده بود و سپس AFC اعلام می‌کرد نماینده ایران تیم دیگری است، آیا این پرونده همین‌قدر بی‌سروصدا تمام می‌شد؟ آیا فدراسیون می‌توانست هفته‌ها سکوت کند و هیچ توضیحی ندهد؟ آیا با وجود فشار رسانه‌ها، مدیران باشگاه و میلیون‌ها هوادار، باز هم می‌شد بدون پذیرش مسئولیت از کنار چنین اتفاقی عبور کرد؟ پاسخ قطعی این سؤال روشن است، اما یک واقعیت عیان تر است؛ وقتی این اتفاق برای چادرملو رخ داد، هزینه مدیریتی آن برای فدراسیون تقریباً صفر بود. نه مدیری برکنار شد، نه کسی استعفا داد، نه حتی توضیحی ارائه شد که افکار عمومی بداند این تصمیم بر چه مبنایی گرفته شده است و اصلا به چه علت چادرملو نتوانست رهسپار آسیا شود. همین مسئله نشان میدهد که میزان پاسخگویی در فوتبال ایران، گاهی بیش از آنکه تابع اهمیت یک تصمیم باشد، تابع میزان فشار رسانه‌ای و تعداد هواداران و حامیان باشگاه‌هاست. وقتی مهم‌ترین تصمیمات اجرایی بدون هماهنگی با مقررات AFC اتخاذ می‌شود و بعد هم هیچ‌کس مسئولیت آن را نمی‌پذیرد، سؤال اصلی همچنان پابرجاست: اگر قرار نبود برنده پلی آف سه‌جانبه نماینده ایران باشد، اصلاً چرا این تورنمنت برگزار شد؟ و اگر قرار بود باشد، چرا هیچ‌کس امروز پاسخگوی بی‌اعتبار شدن همان تصمیم نیست؟ عادل عابدجوی- وکیل ورزشی