قهرمان شدن فایده ندارد، باید هشتم و نهم بشویم؛/ درخواست ستاره ورزش ایران: مجسمه ما را نسازید!

به گزارش "ورزش سه"، تیم ملی والیبال نشسته ایران را می توان نمونه بارز یک تیم موفق در ورزش ایران دانست. تیمی که 12 سال از آخرین باختش می گذرد و در سه دوره اخیر پارالمپیک و سه دوره اخیر مسابقات قهرمانی جهان به مدال طلا رسیده است. لقب پرافتخارترین تیم ورزش ایران مدت هاست در کنار نام والیبال نشسته دیده می شود، اما این القاب باعث نشده تا این تیم و ستاره هایش بیش از پیش دیده شوند یا مورد توجه قرار بگیرند. نهمین قهرمانی تیم ملی والیبال نشسته در مسابقات قهرمانی جهان که همزمان با روزهای پایانی جام جهانی فوتبال رقم خورد و مجوز حضور در پارالمپیک 2028 لس آنجلس را دو سال زودتر از این رویداد برای ایران رزرو کرد، به گفته فوق ستاره این تیم به اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفته است. مرتضی مهرزاد، مرد 243 سانتی متری تیم ملی والیبال نشسته ایران که در یک دهه اخیر در همه موفقیت های این تیم حضور داشته و به واسطه قد بلندش همیشه بیش از سایرین مورد توجه بوده، اعتقاد دارد به جز مردم هیچ کس با این تیم پرافتخار در ایران مهربان نبوده است. به بهانه قهرمانی اخیر گفتگویی را با مرتضی مهرزاد، فوق ستاره 243 سانتی متری تیم ملی والیبال نشسته ترتیب دادیم. صحبت های این بازیکن 39 ساله پارالمپیکی را در گفتگو با "ورزش سه" را در ادامه می خوانید: * یک بازی تدارکاتی هم نداشتیم! ما سال قبل تا دی و بهمن اردو داشتیم، اما وقتی جنگ شد، مدتی تعطیل بودیم. دوباره از اردیبهشت ماه استارت زدیم و تمرینات را آغاز کردیم. واقعا در شرایط جنگی کار سخت بود و شاید در مجموع 6، 7 اردو برای مسابقات جهانی داشتیم. در واقعا به شما اینطور بگویم که از پارالمپیک پاریس تا مسابقات جهانی امسال ما هیچ تورنمنت رسمی یا بازی تدارکاتی نداشتیم! * رقبا جلوی ما 200 خودشان را می گذارند این دوره از مسابقات هم سخت بود و ما با تلاش فراوان و غیرت بچه ها توانستیم قهرمان شویم. مثل همیشه که تیم ها جلوی ما 100 نه 200 خودشان را می گذارند، این بار هم همین بود. بالاخره ما سال هاست قهرمان جهان و پارالمپیک هستیم و این کار ما را خیلی سخت تر هم می کند. به هر حال تیم های دیگر هر سال می روند و می آیند تا هر طور شده ما را شکست دهند. * انگار در چالوس کسی مرا نمی شناسد! همانطور که گفتم در دوران جنگ اردوهای ما 2، 3 ماهی کنسل شد. هم من و هم بچه های دیگر حرفه ای هستیم و تمرینات خودمان را شخصا پشت سر گذاشتیم. البته در جایی که من زندگی می کنم، انگار اصلا کسی مرا نمی شناسد. من بچه چالوس هستم، اما هیچ کدام از مسئولین را در طول سال نمی بینم. حتی بعد از قهرمان جهان شدن هم استقبالی از من وجود ندارد. انگار که اصلا من بچه چالوس نیستم! دیگر به این وضعیت عادت کردم. * دیدید چطور از تیم ملی فوتبال تجلیل شد؟ اصلا دوست ندارم والیبال نشسته را با تیم های دیگر مقایسه کنم، اما فرق ما با بقیه رشته ها این است که همیشه روی سکو هستیم. از سال 2014 تا به حال حتی یک باخت هم نداشتیم و در تمام دوره های پارالمپیک و مسابقات جهانی روی سکوی قهرمانی بوده ایم. واقعا فکر می کنم در حق بچه های این تیم کم لطفی می شود. دیدید که در جام جهانی تیم ملی فوتبال سه مساوی گرفت و چه تجلیلی از آن ها شد؟ اما ما قهرمان شدیم و آیا خبری از تجلیل از تیم ملی والیبال نشسته جایی دیدید؟ * نمی خواهیم کسی مجسمه ما را بسازد ما نمی خواهیم کسی مجسمه ما را بسازد. فقط می گوییم توجه بیشتری به این تیم کنند که همیشه قهرمان است. هر زمان هم که نزدیک مسابقات می شود، همه می گویند طلا را برای شما کنار گذاشته ایم! مگر طلا همینطور راحت به دست می آید؟ رشته های تیمی دیگر شاید نهایت افتخارشان این باشد که به جام جهانی بروند، اما همه از ما فقط طلا می خواهند. البته من خودم طرفدار فوتبال هستم و پرسپولیسی هم هستم. فوتبال را دنبال می کنم و دوستان فوتبالیست هم دارم. البته که تا به حال حتی نشده یک فوتبالیست بعد از قهرمانی ما یک پیام تبریک بدهد. حرف من این است یک درصد آن پاداش فوتبالیست ها را هم برای والیبال نشسته بگذارید، کافی است. * کاش یک بار هم ببازیم و هشتم شویم! دو هفته است از مسابقات جهانی آمدیم و همه بچه ها انتظار داشتند این بار تجلیلی از آن ها صورت بگیرد. من می گویم کاش یک بار هم تیم ما در جهانی و پارالمپیک ببازد و مثلا هشتم شود! باید بگویم متاسفانه ما همیشه قهرمان می شویم و همه به این عادت کرده اند. نیاز به یک تلنگر هست، شاید کار از تلنگر هم گذشته باشد! وقتی یک بار ببازیم و دوره بعدی قهرمان شویم، شاید توجهات بیشتر باشد.