دومین برد مورینیو: رئال می‌برد اما بی‌نقص نیست!

رئال مادرید با ترکیب لونین درون دروازه، ترنت الکساندر آرنولد ، رائول آسنسیو، دین هویسن و آلوارو کارراس در خط دفاع، والورده و ادواردو کاماوینگا در میانه میدان، ماستانتونو، آردا گولر و سیریا پشت سر مهاجم و گونزالو در نوک حمله، با سیستم ۱-۳-۲-۴ بازی را آغاز کرد. در این سیستم، والورده دائماً به عمق دفاع حریف نفوذ می‌کرد و در همان زمان آردا گولر عقب‌تر می‌آمد تا بازی‌سازی کند که بسیار مؤثر بود، هرچند در مسابقات بزرگ نیازمند هماهنگی بسیار دقیق خواهد بود. این تاکتیک خیلی زود جواب داد. والورده با یک فرار عمقی، پاس فوق‌العاده آردا گولر را دریافت کرد و با ضربه‌ای زمینی به گوشه دروازه گل اول را به ثمر رساند. او پیش از گل نیز دو فرصت خوب دیگر داشت و اگر دقت بیشتری به خرج می‌داد، می‌توانست زودتر دروازه لگانس را باز کند. مهم‌تر از هر چیز، این بود که رئال به‌راحتی موقعیت خلق می‌کرد. لگانس به‌ندرت از نیمه زمین خود خارج می‌شد و زیر فشار شدید پرس رئال به سختی می‌توانست چند پاس متوالی رد و بدل کند. اما هر زمان که این پرس را پشت سر می‌گذاشت، به‌ویژه با ارسال توپ پشت سر ترنت الکساندر آرنولد، خطر روی دروازه رئال ایجاد می‌شد و در والدبباس زنگ خطر به صدا درمی‌آمد. گونزالو، شکارچی محوطه جریمه گونزالو که بهترین بازیکن زمین بود، سرانجام مزد تلاش‌هایش را گرفت. او در تمام دقایق بازی برای پرس کردن، بازگشت به عقب و کمک به بازی‌سازی از خودگذشتگی نشان داد و در نخستین فرصت جدی‌اش، با یک ضربه چیپ از روی سر دروازه‌بان، گل دوم رئال را به ثمر رساند. همان ضعف همیشگی درست پس از گل دوم، رئال دچار افت شد. لگانس از سمت چپ حمله کرد، نامی پس از عبور از ترنت به داخل زد و با شوتی قدرتمند، توپ را به گوشه دروازه فرستاد.