توپ در زمین تارتار/ پرسش‌های کلیدی درباره پرمهره‌ترین تیم لیگ!

یک سمت شلوغ، یک سمت خالی در سوی دیگر زمین، حضور اورونوف و بیفوما عملاً رقابت برای وینگر چپ را به این دو بازیکن محدود کرده است. همین مسئله احتمال انتقال محبی به سمت راست را افزایش می‌دهد. از سوی دیگر، محمودی و عمری نیز بازیکنانی هستند که تخصص اصلی‌شان جناح راست است و شاید برای ایجاد تعادل، در برخی مسابقات در سمت مخالف به میدان بروند. اما درست در نقطه مقابل این وفور مهره، پرسپولیس با کمبودی جدی روبه‌روست. امروز تنها مدافع چپ قابل اعتماد این تیم جلالی است؛ بازیکنی که خود نیز سابقه مصدومیت‌های متعددی دارد. همایی‌فرد اگرچه استعداد خوبی نشان داده، اما هنوز برای تحمل فشار بازی در پرسپولیس به زمان نیاز دارد. اگر ماجرای سربازی معامله‌گری پیش نمی‌آمد، شاید امروز دغدغه‌ای در این منطقه وجود نداشت، اما حالا کوچک‌ترین آسیب‌دیدگی می‌تواند این پست را به بزرگ‌ترین نقطه ضعف تیم تبدیل کند. جای خالی یک رهبر در میانه میدان شاید مهم‌ترین علامت سؤال پرسپولیس، نه در کناره‌های زمین، بلکه در قلب خط هافبک باشد. سال‌هاست پرسپولیس به حضور بازیکنی عادت کرده که توپ را از مدافعان تحویل بگیرد، ریتم بازی را تنظیم کند، سرش بالا باشد و با یک پاس، ساختار دفاعی حریف را بر هم بزند؛ هافبکی که حتی به مدافعانش بگوید توپ بلند نفرستند و مسئولیت بازیسازی را خودش بر عهده بگیرد. امروز چنین ویژگی‌ای را در میان هافبک‌های فعلی پرسپولیس به سختی می‌توان پیدا کرد. خدابنده‌لو اگر همان روند امیدوارکننده روزهای ابتدایی حضورش را ادامه می‌داد، شاید امروز مغز متفکر خط میانی بود، اما سبک بازی او بیشتر به یک هافبک تخریبی نزدیک شده است. لطیفی‌فر هنوز باید خودش را ثابت کند و درباره فرهان جعفری هم، حتی اگر به پرسپولیس بیاید هیچ تضمینی وجود ندارد که بتواند همان کیفیت ملوان را در این تیم تکرار کند.